Bir Çocuk Öldü… Bir Çocuk Öldürdü… Peki Biz Neredeydik?
Kahramanmaraş’ta bir okulda yaşanan olay…
Ölen çocuklar…
Öldüren de yine bir çocuk…
Bu cümle tek başına bile yeterince ağır.
Ama asıl soru şu:
Bu çocuklar ne zaman bu hale geldi?
Biz ne zaman bu kadar uzaklaştık birbirimizden?
Ne zaman bir çocuğun içindeki öfkeyi, yalnızlığı, çaresizliği görmezden geldik?
Ne zaman “bana dokunmayan yılan bin yaşasın” dedik?
Bugün sadece faili konuşursak, yarın yine aynı acıyı yaşarız.
Çünkü bu sadece bir çocuğun suçu değil…
Bu;
???? Sevgisiz büyüyen çocukların,
???? Duyulmayan çığlıkların,
???? Görmezden gelinen sorunların,
???? Şiddeti normalleştiren bir toplumun sonucudur.
Evet, acı bir gerçek:
Bu olayda hepimizin payı var.
Sessiz kaldığımızda,
Umursamadığımızda,
“Benim çocuğum değil” dediğimizde…
Biz de bu karanlığa biraz daha katkı sağlıyoruz.
Artık suçlu aramak değil,
sorumluluk almak zorundayız.
Bir çocuğun hayatına dokunmak,
Bir gencin derdini dinlemek,
Sevgiyle yaklaşmak…
Belki de bir hayat kurtarır.
????
Unutmayalım:
Bir çocuk kayboluyorsa, aslında bir toplum kaybediyordur.
